۰۷ آبان ۱۳۸۷

پیش می‌روم

پیش می‌روم. نه زندگی کوچک خود. بل تمامی آن زندگی‌ها را دارم، و همچنان پیش می‌روم. ز زیرا هزاران چشم دارم، با سنگینی صخره‌یی فرود می‌آیم. زیرا هزاران دست دارم، و صدای من در ساحل تمامی سرزمین‌هاست. زیرا صدای آن‌هایی را دارم، که نتوانستند سخن بگویند. پابلو نرودا،ترجمه: احمد پوری
سرباز کلانتری! [ ۰۲ آذر ۱۳۸۷ ]

چه روزهای خوشی بودند. سرخوش از الکل نشت کرده در رگهات . با رخوتی که سیگار را طعم و لذت مضاعفی می داد. و البته غم مبهمی که در آینده گریبانگیر هر کدام شد.
غیبت این روزها را ببخش رفیق...
دوباره ظهور می کنیم!


golshan [ ۲۰ آبان ۱۳۸۷ ]

aly booooooood


امیر زرگری [ ۱۸ آبان ۱۳۸۷ ]

لذت دیدن عکس چاپ شدش خیلی بیشتره!
حمید همیشه یه تکنیکی واسه مبهوت کردن آدما
داره ، مرسی و موفق باشی.


Hamid Saeidi [ ۱۴ آبان ۱۳۸۷ ]

فوق العاده زیباست


سجاد گودرزی [ ۰۸ آبان ۱۳۸۷ ]

چه معجونی شده این عکس با نرودا


کاوه [ ۰۸ آبان ۱۳۸۷ ]

...آن‌قدر زیباست این بی‌بازگشت
کز برایش می‌توان از جان گذشت...

رفیق؛ کی فکرشو می‌کنه که شاعر بزرگ این جملات رو در وصف زندگی گفته. تو دلت دریاست، غمگین نباش.


کاوه [ ۰۸ آبان ۱۳۸۷ ]

عالی بود رفیق... ارزششو داشت که شعر رو با صدای بلند بخونی و چند دقیقه‌ای به عکس خیره بشی. فکر می‌کنم به هدفت رسیدی.


رضا جوادی [ ۰۸ آبان ۱۳۸۷ ]

بسیار زیباست...خیلی لذت بردم...


نام Name
ایمیل Email
سایت Website
پیغام Message
کد امنیتی Security Code
اگر تصویر نمایش داده نشده است و یا خوانا نیست، لطفا بر روی آن کلیک کنید تا عبارت جدیدی نمایش داده شود.
222291