چشم های تو در سکوت وخیره گی بلندشان در سردی صورت سردت چه می خواهند بگویند وچه را می خواهند بخوانند فریاد را ؟ گریه را یا بغض را ؟ من می بندم چشم هایم را تا شاهد فرو ریختن تو و بغض تو و اشک تو نباشم تا شاهد فرو ریختن تو و ما نباشم ببند تو هم چشمهایت را شاید در خواب پزواک فریادمان را بشنویم و به بغض بگوییم ما آزادیم ...

آقا متشکریم!

جوابی نخواهند داد به خیانتی که کردند می خندند و بیرق ایرانمان را چهار سال دیگر آلوده می کنند باشد باران محبتی که گویی نخواهد بارید * در انتظار سحر بودم اما خورشید را دزدیده اند